همينه...

آس و پاس ها واقعا تهوع آور بود و تاثیرگذا. شرح دوره ای از زندگیشه( زندگی اورول) که ظرفشویی می کرده و بی خانمان بوده و تو نوانخانه و خوابگاههای عمومی و ... سر می کرده. پره از بوی ادرار و چرک و کثافت و عرق و ساس و سوسک و خوی حیوانی. 

هرگز رهایم نکن ایشی گورا رو تقریبا اصلا دوست نداشتم. علمی تخیلیه که هرچند خوب با شخصیتهای داستانش همراهم کرد اما اصل موضوع برام جذابیتی نداشت. در واقع توقع داشتم ایده یه جور دیگه بره جلو که نرفت و با وجود حرف هایی که قراره توش زده بشه به نظرم خیلی سطحی اومد.

فیلم اد وود تیم برتون هم بد نبود. به هر حال کار برتون بود و هیچی که نباشه یه چیزایی داره که تکون اساسیت بده. تو این فیلم اخراش در حالی که داری فک می کنی خوب قراره به کجا برسه، یهو اورسون ولز به اد وود یه جمله می گه که دیدن کل فیلم به همون یه جمله می ارزه. یعنی جمله جمله خاصی نیستا ولی تو فیلم و تو فضایی که برتون قرارت داده جوری باهات رفتار می کنه که یهو به خودت میای انگار. از اون جمله ها که می تونه زندگیتو عوض کنه. اونم لحظه ای که شل و ول افتادی و منتظری ببینی بعدش چی میشه.

یه کتاب مزخرف دیگه هم خوندم این هفته که اسمش یادم نیست ولی خیلی چرند بود و همون بهتر که اسمش یادم نیست. از این شر و ور های روانشاسانه و این صحبتا.

دیگه یادم نمیاد این هفته چی خوندم و چی دیدم. ها! مشغول خوندن دوباره سفر به انتهای شبم که گمونم امروز فردا تموم می شه. عجب خریه این سلین. از شدت حسادت بهش دارم می ترکم. چقدر خوبه و چقدر ترجمه اش خوبه و چقدر طنزش عالی.

چارلی در کارخانه شکلات سازی هم توی دیویدی پلیره. یه نیم ساعتش باقی مونده . دیشب آخرای فیلم خوابم برد. تقصیر اقاس که وسط فیلم می خوابه و ادم چرتش می گیره.

ضمنا یه کاری هم دارم می کنم که حالا که شروع کردم می بینم خیلی سخته. یعنی جور دهن سرویس کن و ناراحتی سخته. از اون سختا که ادم وسط کار میگه «نه! من این کاره نیستم. ازم بر نمیاد.» برا همین دارم هی سعی می کنم مقابل این حرفایی که ادم به خودش می گه وایستم و بزنم تو دهنش.

ضمنا این هفته هفته به سرزدگی و دیوانگی هم بود. خودش خوب می دونه چی می گم.

یک اعتراف کودکانه دیگه هم دارم که از روی خودم خجالت می کشم بگم.

سروش پدسسگ بی در مادر همش جلو چشممه

حالم خرابه

من می گم این لامصصب نمی سازه به من

تو این سگ سرمای زمستون این بچه حالا چیکار می کنه

نمی خوام به مردنش فک کنم

تو خواب من و تو نگاه من که داره دنبالش می گرده زنده س

زل زده تو چشای من با اون مردمک های سفیدش

غیر اون بخوام الان تو این حال به چیزی گوش بدم نمیشه

میشه ولی همش دپه

چرا شهرام شب پره ندارم مثلا؟ یا مثلا چرا یه فیلم خوشحال سگ پدر

حالم خرااابه

فقط یه لیوان

گوز گوز

می دونم دارم چرت می گم

عین هزیون

دارم می گم دیگه ولی

عین احمق ها

گوز گوز

کاش زودتر بپره

بهار شده؟

دیوانه! دیوانه ها

دیوانه هاااااااااا

یک چیزی توی خانه کم است.

هی می روم بیرون و نگاه می کنم لابلای شمشادها و صدایش می کنم.در بالکن را تا یخ نزده ام باز می گذارم که نکند برگردد و بماند پشت در و سرما بخورد.

نیست. رفته.

جایش بدجوری توی خانه خالیست

سروش رفت.

سروش آنقدر پایین در را خورده که حالا می تواند از زیرش رد شود. هنوز آن زیر گیر می کند و زخم و زیل می شود ولی به هر حال می تواند و می خواهد که رد شود. برای همین در ها را باز ذاشته ایم که برای خودش آزادانه بگردد و دیگر نه فقط یک اتاق که کل خانه قلمرو ایشان باشد. چند وقتی قبل این که  مجدانه بیفتد پی خوردن در و هنوز گرفتار اتاق بود در بالکن را باز می گذاشتم و می رفت روی بالکن می نشست و با چشم های نابینایش و در واقع با بینی و شامه اش هی این طرف و ان طرف را دید می زد. عین پیرزن های تنهایی که جرات نمی کنند از دم در جلو تر بروند و می نشینند به امید رد شدن ادمی که نگاهش کنند. بعد از بزرگتر کردن فتوحاتش هنوز در بالکن باز است. افتاب  می افتد صبح ها تا لنگ ظهر توی خانه و نسیم خوبی هم دارد. حالا صبح ها بعد این که خوب ولگردی هایش را در خانه کرد واز گوشه کنار خانه چیزی برداشت و خورد می رود جلوی در بالکن و دراز می کشد توی افتاب و هی تنش را کش می دهد و قاز× می کشد. یک جوری که آدم حسودیش می شود.

× غاز؟

برای هزارمین بار تصمیم گرفته ام چیزهایی که می خوانم و می بینم را بنویسم که یادم نرود. این یک هفته پیش را غرور و تعصب خوانده ام و داستان های کوتاه موراکامی ‌و همینطور پیرمردی که داستانهای عاشقانه می خواند.

هر سه را دوست داشتم. توضیحات مفصل تر در روزهای بعد. الان کار دارم. 

آهان راستی. دو تا فیلم هم دیده ام دیروز پریروز. اولی من آن د مون که دوباره دیدمش و دیگری همه چیز درباره جاز را که به برکت دیدن با همسر دومی نصفه مونده و هنوز تا ته ندیدمش.

من واقعا خسته ام. از تکرارها و از یادآروی ها و از سایه سنگین  آدم ها خسته ام.

دلم می خواد بتونم یا همه رو از زندگیم بریزم بیرون یا خودم برم از لای این ادم های چاق گم شم

آدم ها! چطور روز و شبتان را می گذارنید و احساس بطالت نمی کنید؟ با کتاب خواندن؟ فیلم دیدن؟ کار کردن؟ پس چرا هر کاری می کنم احساس بطالت می کنم مدام؟ حالا که هیچ کدام اینها احساس بطالتم را نمی برد می خوابم. تا جایی که بتوانم می خوابم. کون لق همه اینها وقتی دردی از دردم دوا نمی کنند.

فایده ای ندارد. علف هرز است. هزار بار هم که از ریشه بکنمش باز از جایی دیگر سر در می اورد.

این فکر های سیاه تلخ حوصله سر بر را می گویم

و او بعد مدت ها یک داستان را تا به انتها نوشت و از این بابت انقدر حال کرد که به استفراغ مغزی مبتلا شد و مرد

من آدم عمیقی نیستم. حتی می توانم بگویم ادم خری هستم. از این راز هایی که معما می شوند سر در نمی اورم/ راستش پیش هم نمی رم انقدر که ادم سطحی و احمقی هستم . فقط همان لبخند را می بینم و قند توی دلم اب می شود و چهارده ساله می شوم و عاشق. راستش دکمه کش آمده سر سینه را می بینم که پارچه سفید پیراهن را دارد می دراند و شرم می کنم. چشم برمی دارم و خیال نمی کنم! دوباره می روم سراغ همان لبخند و نگاه موزی و لب پایینم را ناخودآگاه می گزم که لبخندم را نبیند. ولی اگر خر هم باشد تا حالا فهمیده که هر روز که می آیم تا به میدان برسم به عادت هر روز چشم می گردانم از ان سر میدان پی او و به اینور میدان که برسم و نگاهش که مستقیم روی من باشد هی دزدانه نگاهش می کنم و نمی توانم نکنم و هی میخندم.

کاش این بیلبورد تبلیغتی را زودتر از انجا بردارند. شهرتم توی محله دارد خط خطی می شود.

مدتی است که به دنیا آمده ای

پس چرا هنوز آسمان نمی بارد؟

ایستاده بودیم کنار پتجره. دست ها مان را دراز کرده بودیم رو به آسمان بلکه قطره ای .. فقط قطره ای

خبری نبود . دست ها مان را از لای میله ها رد کردیم. به جای قطره ها سیگار هامان را نوشیدیم و هی فکر کردیم.

تو تکیه داده بودی به صندلی چوبی شکسته و من زل زده بودم به اتش سرخ سیگار تو.

هی فکر کردیم و فکر کردیم . واقعه ای در راه بود شاید که از باران خبری نبود . آسمان جایی سرش گرم شده بود لابد که قرارمان را از یاد برده بود .

تو تقویم را ورق زدی و من اشک ریختم . اتفاقی افتاده بود لابد.

تو سیگارت را پرت کردی از میله ها بیرون و خندیدی.

صفحه ای از تقویممان گم شده بود . از تقویم آسمان هم لابد . اشک هایم را لیسیدی. من خندیدم . گفتیم قرارمان باشد زمانی که تو به دنیا بیایی. همه صفجه های تقویم هم که گم شده باشد ان روز را یادش هست حتما. فیلتر سیگار من را با هم پرت کردیم بیرون.

امروز تولد توست . هنوز نیامده ای . من هی رفته ام پای پنجره بلکه ردی از او ...

نیست . دل شوره دارم . نکند ...؟

 آخر تو به دنیا امده ای

پس چرا آسمان هنوز نمی بارد ؟

ماری باسنم را محکم گاز گرفته و همینطور اویزان مانده. خودم را شل گرفته ام که یک وقت نیشم نزند

وقت هایی که می روم خانه خواب هایم از ان خوابهاست که میانه حرف یکی می اید و چشم هایم می رود از زور خستگی.

این همه رفت و امد و این همه بچه و بزرگ که برای حرف زدن با این یکی و رسیدگی به ان یکی باید زمانبندی دقیق داشته باشم تا به همه شان وقت برسد . بعد تازه ان پسرک دلخور شود که چرا شب نمی ایی خانه ما بخوابی این یکی داد بزند که خفه شو ان دفعه خانه شما مانده و هنوز من چیزی نگفته ام بزند زیر گریه و قهر کند و دیگر محلم هم نگذارد که لابد خودت هم می خواهی بروی خانه ان ها و ما را دوست نداری لابد. بعد مامان هی بگوید من که تو را به حرف زدن ندیدم. این بار هم . بعد ان یکی بغلم کند و اشک توی چشم هایش جمع شود که گاهی خیلی دلش هوای من را می کند و هی ارزو می کند که کاش من پیشش بودم. بعد ان شوهر خواهر بگوید لابد سر ماشینتان نمی گردد این طرفی و همش می روید شمال. مادر جان که مادر بزرگ باشد هم هی غصه بچه نداشتن ما را بخورد و روزی سه بار بگوید بچه فرشش خوب است! و بعد یادش برو.د که این را گفته و دو باره بپرسد که حالا واقعا بچه دار نمی شوید یا نمی خواهید . اگر بچه دار نمی شوید که بروید پی دوا درمان اگر نه که بچه فرشش خوبه. بعد ان یکی همین طور که تکیه داده و راست نشسته بگوید خوووب دیگه چه خبر ؟ بعد یک دفعه یکی از بچه ها از دور نشانه گیری کرده باشد بغل من را و بپرد میان حرفمان توی دلم و بیفتم و دلم از درد ضعف برود. آن وقت مامان بگوید من که تو را ندیدم اصلا. خیلی لوسی. ...

 شب که بشود دانه دانه بروند خانه هاشان و من همه را پیچانده باشم که با مامان بشینیم حرف بزنیم و بعد همین طور که حرف می زنیم من چشم هایم برود و هی خمیازه بکشم. ان وقت مامان دستش را بگذارد زیر گردن من و بگوید بخواب. خسته ای. و من هنوز تا بخواهد وجدانم درد بگیرد از این که انقدر که باید به مامان نرسیده ام دستش را بگیرم و در کمتر از سی ثانیه دستش لابد از دستم بیفتد و خوابم برده باشد .

خواب های خانه مادری سلطان خواب های عالم اند.

* فرش: تازه.

مربا بهی پخته ام که مپرس

همسر می گوید زنی که صبح موقع لقمه درست کردن آواز بخواند خوش بخت ترین زن روی زمین است.

من را می گوید:)

راست هم می گوید. لقمه درست می کنم و آواز می خوانم. خارج هم می خوانم و صدایم توی گلو شبیه خروس تازه بالغ می شود. ولی مصرانه می خوانم. اهاهاااااااهااهااهاهااااااااایاهاهاهاهاهاهاااااااا

اگر این کارگر افغانی خرابه روبرو که دارند می سازندش اینقدر غروبها چمباتمه نزند روی ستون خانه و اینقدر افسرده کننده زندگیش خالی نباشد خوشیم حالا حالا ها دوام می اورد.

گاهی وسوسه می شوم بروم دعوتش کنم بیاید شب ها که تنها و افسرده است خانه ما. راستش ارتباط عاطفی پنهانی داریم با هم. بی هیچ حرفی. گمانم از همان روز که برایشان شربت بردم و یخ، و او گرفت و بعد هم پارچ و لیوان ها را آورد دم در.

شاعر میگه: برو برو برو برو دی ری دییی ری دیی دی دیی دین دی ری دی دین

و ناگهان بو بود که می رفت. از این بو های زبر که ادم را یاد دست کشیدن به دیوار اجری می اندازد. 

و این بو من را دیوانه می کند. بو با بافت زبر که دست زبرش را می کشد به مخاط بینی و همینطور می سرد می رود پایین تا یک جایی که ندانی کجاست دستش را بی این که بفهمی بردارد. 

بوی مردانه ای است.

خوشحال و خندان می دود سمت اتاق خواب...

- خبر خیلی خوبی برات دارم. خیلی خوشحال می شی.

ها؟ چی ؟

- قابلمه ی پلو روی گاز بالاخره کپک زد!

هیجانزده: ااا ؟ راس میگی ؟ چه رنگیه کپکش ؟ نریزیش دور ها!

...................

کپک برنج سفید است معمولا. لااقل در کشت هایی که ما داشتیم سفید بوده. یا نهایتا به سبزی می زده. این یکی سیاه است. احتمالا به خاطر زیره ای که داشته. کلکسیون کپک غذا در خانه ما تنوع رنگی خوبی دارد.

 صدای گرفته تو را از آن سوی خط. آوایی که یعنی چیزی می گفت و از لابلای هق هق گریه نمی فهمیدیم چه. فقط ما هم از گریه های تو اشک ریختیم و دلمان تا آن ته سوخت.

نمی شناختیمش . ندیده بودیمش حتی.  برادر تو بود .عکسش را فقط دیدیم...

روحش شاد

هست باور کننده ای که مرا باور کند؟

به طرز عجیبی ذوق سلامتیم رو دارم. انگار که سلاطون داشتم و حالا معجزه وار خوب شده باشم .

...............

مداد رنگی هایم را قرار است اقا بیاورد از توی کارتون های ان بالا بیرون. امروز می خوام برم برا خودم و اقا دفتر نقاشی بخرم تا باتفاق وارد دنیای تازه ای بشیم.

مداد رنگی هامو در اوردی؟

نه. رفتم دیدم تنهایی نمی تونم می افتم از اون بالا.

رفتی یعنی؟

نه. نگاه کردم دیدم اگه برم بالا می افتم. 

.........................

توی گودر یکی را پیدا کردیم که خرت و پرت هاشو نمی خواست . رفتیم مجله ها و نوار ها شو گرفتیم . مجله ها به درد نمی خوره . نوار ها رو داشتم دید می زدم . خیلی هاشو داریم خودمون. ولی خوب بود . تو یکی ش نوشته بود من از این نوار خیلی خاطره دارم . بعد یه جمله از خیابان یک طرفه بنیامین* رو اورده بود که احتمالا حس اون روزاش بوده. تاریخش مال همین پارسال بود . ٨٨. این که چطور یکی تونسته نواری که باهاش اینقدر حال کرده و تازه مال خیلی قدیم ها هم نیست رو بده بره جالب بود برام. 

یه کمد داریم که درش از این شیشه ای هاس. مثلا برای دکور . یه چند تا خرت و پرت هم اون تو هست که سال به سال هم کسی نگاشون نمی کنه و تقریبا از همه شون متنفرم. حدود یک وجب خاک رو همه چیشو گرفته. یه سری از جام ها و این ها که به درد کوفت هم نمی خوره رو چپوندم بغل هم. یه ردیف کامل خالی شد . دستمال کشیدم و خاکشو گرفتم( فقط همون طبقه رو ) و نوارا رو ردیف چیدم. خوشگل شد. حالا می خوام هر روز یکی دو تا از این نوارا رو بذارم تو ظبط** که قر قر کنه و بخونه.دیشب اولیشو گذاشتم تو ضبط که قر قر کنه و بخونه قبل خواب. قبیله لیلی.

* هیچ وقت هیچی از خیابان یک طرفه والتر بنیامین نفهمیدم.

** ما همیشه به دستگاه ضبط و پخش می گفتیم ضبظ. مثلا می گفتیم اون ضبط و روشن کن یعنی بذار بخونه. هنوزم می گیم.

.......................

یه داستان ۵ خطی نوشتم در سه دقیقه.

اقا می گه چرا می گی داستان ؟ این کجاش داستانه ؟

من می گم : دلم می خواد بگم داستان.

راس میگه داستان نیست. هیچی نیست. فقط پنج سطر نوشته است که داستان توپیه.